Briesjes en valwinden

Ik wist niet dat ik er zoveel had, maar nu ik ze bemerk, vind ik ze knap ingewikkeld: emoties. Geen gewone emoties, nee, heftige emoties. Ongedoseerd, onverwacht, overspoelend soms.

Niet dat ik vroeger gevoelloos was, maar ik voelde minder intens, gedempt. Ik had van die ‘net-niet-emoties’: niet verdrietig maar somber of melancholisch, geen schaterlach maar een glimlach, geen woede maar het liefst verholen irritatie en chagrijn. Overdrijf ik? Natuurlijk. Maar feit is wel dat ik meende controle te hebben over wat ik voelde. Geen vloedgolven en anders in elk geval hoge dijken die een deel opvangen. 

Maar de afgelopen jaren zijn er dingen veranderd. Dijken zijn afgegraven, met het idee dat beukende golven het land overspoelen maar ook slib achterlaten die het land op natuurlijke wijze verhoogd. Helaas krijg je van dergelijke overstromingen wel degelijk natte voeten en soms komt het water hoger dan je ooit voor mogelijk achtte. Enerzijds weet je zeker dat je verdrinkt, om dan weer te ontdekken dat het water toch niet hoger kwam dan je kin. Of eigenlijk je borstkas. 

Afbeelding

En zo kan het zijn dat je niet meer melancholisch bent, maar daadwerkelijk verdrietig, tot tranen toe zelfs. Dat je zo boos kunt zijn dat je spieren in je buik ervan samentrekken en dat je onbeheerst kunt uitvallen. Maar ook dat je kunt schateren, dat je zo’n lol kunt hebben dat er een warm gevoel door je lichaam trekt. 

Ik ben aangenaam verrast door het effect van de recente afgravingen van mijn dijkenstelsel. Aan de andere kant verlang ik soms terug naar dat gevoel van controle. Het ervaren van emoties heeft meerwaarde, maar ik vind het beangstigend als ze me als een plotselinge windvlaag raken. Of als de golven hoger zijn dan ze leken. Het is een angst om omvergeblazen te worden, om toch kopje onder te gaan. De angst ook misschien om weer in een depressie te schieten. 

Aan de andere kant lijkt het erop dat juist het bedijken van je land, het indammen van gevoelens, leidt tot de depressie en niet het over je heen laten rollen van de golven. En ik houd me maar vast aan de gedachte dat met het aanslibben van nieuwe grond, mijn voeten droger blijven. Bovendien, het stormt niet altijd, er zijn genoeg momenten dat de wind slechts je haren in de war brengt en een geur van zeezout meebrengt. Dat het kijken naar de golven hele andere dingen oproept: rust, bewondering, of (o help) de bevlieging om het ruime sop te kiezen.

 

Advertenties

2 reacties op “Briesjes en valwinden

  1. Oeps, dat is wel even een heftig blog bericht.
    Sterkte met staande te blijven en de golven en wind te trotseren!

    Tut, mem

  2. Prachtig zoals je dit hebt verwoord, zulk mooi taalgebruik, rake metaforen. Geweldig. En dan heb ik het nog niet eens over de eigenlijke inhoud. Ook goed om te lezen, laat het water van de emoties maar stromen …..
    LHH

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s